Αν περάσεις αρκετό χρόνο με φωτογράφους φιλμ, η συζήτηση τελικά πάντα καταλήγει στο μέγεθος του αρνητικού. Σίγουρα, το 35mm είναι ιδανικό για καθημερινή χρήση, και το half-frame γνωρίζει μεγάλη αναβίωση. Αλλά αργά ή γρήγορα, το μικρόβιο του μεσαίου φορμάτ σε δαγκώνει. Μπορεί να ξεκινήσεις λογικά με μια μικρή κάμερα 645 ή έναν ελαφρύ δίδυμο φακό, αλλά αργά ή γρήγορα αρχίζεις να κοιτάς τους βαρείς παίκτες. Θέλεις τα μεγάλα αρνητικά. Τα τεράστια, γεμάτα λεπτομέρειες αρνητικά που τα βάζεις σε φως και δακρύζεις.

Όταν φτάσεις σε αυτό το σημείο, δύο θρυλικές κάμερες συνήθως μπαίνουν στο ραντάρ σου: η Fuji GW690 και η Pentax 67. Και οι δύο είναι απόλυτοι τιτάνες του κόσμου του μεσαίου φορμάτ, αλλά προσεγγίζουν τη φωτογράφιση με εντελώς αντίθετους τρόπους. Η μία είναι ένας υπερμεγέθης rangefinder με σταθερό φακό. Η άλλη είναι μια κολοσσιαία single-lens reflex κάμερα που μοιάζει σαν να έχει φτιαχτεί από ένα συμπαγές μπλοκ ορείχαλκου.

Αγαπώ και τις δύο αυτές κάμερες, αλλά η επιλογή μεταξύ τους συνήθως εξαρτάται από το στυλ φωτογράφισης, την αντοχή σου στο βάρος και το πόσο μισείς (ή αγαπάς) το χτύπημα του καθρέφτη. Ας δούμε τι πραγματικά νιώθεις όταν φωτογραφίζεις με την Texas Leica σε σύγκριση με το Τέρας.

Η Fuji GW690: Η Texas Leica

Η Fuji GW690 κέρδισε το παρατσούκλι "Texas Leica" για έναν πολύ απλό λόγο: μοιάζει ακριβώς με έναν κλασικό rangefinder 35mm (όπως η Leica M3), αλλά μεγεθυμένο σε εντελώς παράλογες, όλα-είναι-μεγαλύτερα-στο-Τέξας αναλογίες. Όταν την βγάζεις πρώτη φορά από την τσάντα, οι άνθρωποι συνήθως κάνουν διπλή ματιά. Είναι κωμικά μεγάλη.

Αλλά παρά τον όγκο της, η GW690 είναι εκπληκτικά διαχειρίσιμη. Επειδή δεν έχει μηχανισμό μεγάλου καθρέφτη ή βαρύ σύστημα εναλλάξιμων φακών, δεν είναι εντελώς κουραστική στη μεταφορά. Νιώθεις ότι είναι λίγο κούφια για το μέγεθός της, κυρίως με καλό τρόπο.

Αυτή η κάμερα φωτογραφίζει αρνητικό 6x9 εκατοστών. Αυτό είναι απλά τεράστιο. Έχει την ίδια αναλογία πλευρών 2:3 με το φιλμ 35mm, απλά μεγεθυμένη σε γιγαντιαίες διαστάσεις. Επειδή τα καρέ είναι τόσο μεγάλα, παίρνεις μόνο οκτώ λήψεις σε ένα τυπικό ρολό φιλμ 120. Οκτώ λήψεις. Πραγματικά πρέπει να επιβραδύνεις και να το εννοείς όταν πατάς το κουμπί του κλείστρου.

Μιλώντας για το κλείστρο, η GW690 χρησιμοποιεί μηχανικό κλείστρο φύλλων ενσωματωμένο απευθείας στον φακό. Ο φακός—συνήθως ένας σταθερός 90mm f/3.5 Fujinon—είναι μόνιμα προσαρτημένος στο σώμα. Είναι εξαιρετικά κοφτερός, αποδίδοντας λεπτομέρειες σε τοπία ή αρχιτεκτονική που μπορούν να ανταγωνιστούν τους σύγχρονους ψηφιακούς αισθητήρες όταν σαρωθούν σωστά. Επειδή χρησιμοποιεί κλείστρο φύλλων, το πάτημα του κουμπιού προκαλεί έναν ήσυχο, ευγενικό "κλικ". Δεν υπάρχει καθόλου δόνηση. Μπορείς να κρατήσεις αυτή την τεράστια κάμερα στο χέρι σε εκπληκτικά αργές ταχύτητες κλείστρου, καθιστώντας την έναν καταπληκτικό (αν και ογκώδη) σύντροφο για ταξίδια και φωτογραφία δρόμου.

Η εστίαση γίνεται μέσω ενός rangefinder patch στο οπτικό σκόπευτρο. Είναι πλήρως μηχανική—δεν χρειάζονται μπαταρίες, ούτε υπάρχει ενσωματωμένο φωτόμετρο. Είσαι μόνο εσύ, το εξωτερικό σου φωτόμετρο και ένα μεγάλο μηχανικό κουτί σχεδιασμένο να κάνει ακριβώς ένα πράγμα τέλεια.

Η Pentax 67: Το Τέρας

Αν η Fuji είναι ένας υπερμεγέθης rangefinder, η Pentax 67 είναι ένας υπερμεγέθης K1000. Είναι μια παραδοσιακή single-lens reflex (SLR) κάμερα, απλά φουσκωμένη στο μέγεθος ενός τούβλου. Και σε αντίθεση με τη Fuji, νιώθεις ακριβώς τόσο βαριά όσο φαίνεται. Το να σηκώσεις μια Pentax 67 με φακό είναι πραγματική γυμναστική για τους δικέφαλους.

Η Pentax φωτογραφίζει αρνητικό 6x7 εκατοστών. Αυτή η αναλογία πλευρών είναι λίγο πιο τετράγωνη από το 6x9 της Fuji, μεταφράζοντας όμορφα σε τυπικά μεγέθη εκτύπωσης 8x10 με σχεδόν καθόλου περικοπή. Επειδή τα αρνητικά είναι λίγο μικρότερα, παίρνεις δέκα λήψεις ανά ρολό φιλμ 120 αντί για οκτώ.

Η πραγματική μαγεία της Pentax 67 βρίσκεται στο σχεδιασμό SLR και στην απίστευτη σειρά εναλλάξιμων φακών της. Όταν κοιτάς μέσα από το τεράστιο γυάλινο πρίσμα της Pentax, βλέπεις ακριβώς αυτό που βλέπει ο φακός. Μπορείς να προεπισκοπήσεις ακριβώς πώς θα φαίνεται το βάθος πεδίου σου, καθιστώντας την όνειρο για φωτογράφους πορτραίτου.

Και πρέπει να μιλήσουμε για τους φακούς. Το σύστημα Pentax 67 έχει ειλικρινά απίστευτους φακούς, με επικεφαλής τον θρυλικό 105mm f/2.4. Η φωτογράφιση με αυτόν τον φακό στο μέγιστο άνοιγμα σε αρνητικό 6x7 δημιουργεί μια εμφάνιση σχεδόν αδύνατη να αναπαραχθεί. Το θέμα είναι απόλυτα κοφτερό, ενώ το φόντο απλά λιώνει σε μια κρεμώδη, τρισδιάστατη θολούρα. Είναι μαγευτικό.

Ωστόσο, ο σχεδιασμός SLR έχει ένα κυριολεκτικά μεγάλο μειονέκτημα: τον καθρέφτη. Επειδή ο καθρέφτης μέσα στην κάμερα είναι τόσο μεγάλος, το να τον σηκώσεις όταν τραβάς φωτογραφία προκαλεί τεράστια δόνηση. Το "χτύπημα του καθρέφτη" στην Pentax 67 είναι διάσημο. Ο ήχος του κλείστρου μοιάζει με το κλείσιμο πόρτας αυτοκινήτου. Λόγω αυτής της ανάκρουσης, η φωτογράφιση με την Pentax στο χέρι σε αργές ταχύτητες κλείστρου (όπως 1/30 ή 1/60) μπορεί να οδηγήσει σε θολές φωτογραφίες από το κούνημα της κάμερας. Για κρίσιμη φωτογράφιση τοπίων, θα χρειαστείς πολύ σταθερό τρίποδο και τη λειτουργία κλειδώματος καθρέφτη.

Αντιπαράθεση: Ποια ταιριάζει στο στυλ σου;

Η επιλογή μεταξύ αυτών των δύο εξαρτάται από το τι σε ενοχλεί περισσότερο: να μαντεύεις το κάδρο σου ή να κουβαλάς ένα πολύ βαρύ τούβλο όλη μέρα.

Φορητότητα και Ταξίδια: Εδώ κερδίζει η Fuji, χωρίς αμφιβολία. Ναι, είναι ογκώδης, αλλά το ελαφρύτερο βάρος και η απουσία χτυπήματος καθρέφτη την κάνουν φανταστική για βόλτες. Έχω περπατήσει με μια GW690, και ενώ πιάνει πολύ χώρο στην τσάντα μου, δεν αφήνει τον λαιμό μου να πονάει. Η Pentax, από την άλλη, είναι κάμερα για στούντιο και μικρές βόλτες για τους περισσότερους απλούς χρήστες. Το να την τοποθετήσεις σε τρίποδο είναι όπου είναι πιο ευτυχισμένη.

Πορτραίτα vs. Τοπία: Αν φωτογραφίζεις πορτραίτα, θέλεις το μισό σώμα, να πλησιάζεις τα πρόσωπα και να ασχολείσαι με το bokeh, η Pentax 67 είναι η προφανής επιλογή. Η θέαση μέσα από τον φακό και ο γρήγορος φακός 105mm f/2.4 την κάνουν μηχανή πορτραίτων. Ο σταθερός φακός f/3.5 της Fuji είναι καλός, αλλά το κάδρο του rangefinder σημαίνει ότι δεν μπορείς να πλησιάσεις πολύ και δεν βλέπεις ακριβώς πόσο θολό θα είναι το φόντο σου. Αλλά για τοπία; Η απίστευτη οξύτητα από άκρη σε άκρη του φακού 90mm της Fuji και το κλείστρο φύλλων χωρίς δόνηση την κάνουν τον καλύτερο φίλο του φωτογράφου τοπίων.

Η Εμπειρία Φωτογράφισης: Η Fuji επιβάλλει απλότητα. Σταθερός φακός, πλήρως μηχανική, οκτώ λήψεις, χωρίς μπαταρία. Είναι μια καθαρή φωτογραφική άσκηση. Η Pentax προσφέρει ευελιξία. Μπορείς να αλλάξεις σκοπευτές (οριζόντιο ή πρίσμα), να αλλάξεις φακούς από ευρυγώνιους μέχρι τεράστιους τηλεφακούς και να χτίσεις ολόκληρο σύστημα γύρω της.

Η Τελική Απόφαση

Ειλικρινά, δεν μπορείς να κάνεις λάθος με καμία από τις δύο. Είναι κορυφαία επιτεύγματα της μηχανικής των φιλμ καμερών.

Αν αγαπάς τη διαδικασία της εστίασης rangefinder, προτιμάς τον εξοπλισμό σου απλοποιημένο και θέλεις το μεγαλύτερο δυνατό αρνητικό που μπορείς εύκολα να κουβαλήσεις σε ένα ταξίδι, βρες μια Fuji GW690. Αλλά αν κυνηγάς εκείνη την συγκεκριμένη, όμορφα απομονωμένη αισθητική πορτραίτου, δεν σε πειράζει να κουβαλάς ένα βαρύ κομμάτι ορείχαλκου και λατρεύεις τον μηχανικό ήχο μιας γιγάντιας SLR, τότε χρειάζεσαι την Pentax 67 στη ζωή σου.

Και τα δύο αυτά θρυλικά τέρατα μεσαίου φορμάτ περνούν συχνά από το κατάστημά μας, και αφού κανένα δεν έχει ενσωματωμένο φωτόμετρο που να μπορείς να εμπιστευτείς, θα θελήσεις να πάρεις ένα καλό φωτόμετρο όσο είσαι εκεί. Μπορείς να δεις το τρέχον απόθεμά μας για μια Fuji GW690 ή να ελέγξεις αν έχουμε την ισχυρή Pentax 67 σε απόθεμα. Ω, και αν επιλέξεις την Pentax, κάνε μια μεγάλη χάρη στον λαιμό σου και πάρε ένα φαρδύ, ανθεκτικό ιμάντα κάμερας—πίστεψέ με, θα τον χρειαστείς.