Δεν υπάρχει τίποτα που να συγκρίνεται με την ευφορία του να επιστρέφεις σπίτι μετά από ένα ταξίδι, μια συναυλία ή απλώς έναν πραγματικά καλό απογευματινό περίπατο με τη φωτογραφική μηχανή. Η δημιουργική σου ενέργεια βουίζει, μπορείς να φανταστείς τέλεια τις εκτυπώσεις που θα κάνεις, και ξέρεις ότι έχεις πετύχει τουλάχιστον μερικά απίστευτα καρέ. Αλλά μετά βάζεις την κάρτα SD, ή κατεβάζεις το φάκελο με τις σαρώσεις φιλμ από το εργαστήριο, και η πραγματικότητα σε χτυπάει. Κοιτάς οχτακόσιες φωτογραφίες.

Ξαφνικά, αυτή η δημιουργική ενέργεια μετατρέπεται σε πλήρη παράλυση. Το να βρεις τις πραγματικά καλές λήψεις κρυμμένες μέσα σε αυτόν τον τεράστιο φάκελο μοιάζει με το να ψάχνεις βελόνα σε άχυρα. Όλοι έχουμε βρεθεί εκεί. Είναι πολύ εύκολο να τραβήξεις υπερβολικά πολλές φωτογραφίες, ειδικά με ψηφιακές κάμερες, αλλά ακόμα και οι χρήστες φιλμ πέφτουν στην παγίδα να σαρώσουν ολόκληρο το φιλμ και να σκεφτούν, «Λοιπόν, πλήρωσα για τριάντα έξι καρέ, οπότε πρέπει να χρησιμοποιήσω και τα τριάντα έξι.»

Η επεξεργασία των φωτογραφιών σου — που οι φωτογράφοι ονομάζουν «επιλογή» — είναι ειλικρινά μια εντελώς διαφορετική δεξιότητα από το να τραβάς τις φωτογραφίες εξαρχής. Απαιτεί μια αμείλικτη, αποστασιοποιημένη νοοτροπία. Αν θέλεις η δουλειά σου να φαίνεται καλύτερη, πρέπει να δείξεις λιγότερα από αυτήν. Ένα portfolio με δέκα εκπληκτικές φωτογραφίες σε κάνει να φαίνεσαι σαν μάστερ. Μια γκαλερί με αυτές ακριβώς τις δέκα φωτογραφίες αραιωμένες με ενενήντα μέτριες σε κάνει να φαίνεσαι ερασιτέχνης. Εδώ είναι ακριβώς πώς να επεξεργαστείς μια τεράστια παρτίδα φωτογραφιών ώστε να κρατήσεις μόνο τις απόλυτα καλύτερες.

Βήμα 1: Η Αμείλικτη Πρώτη Επιλογή (Εμπιστέψου το Ένστικτό σου)

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορείς να κάνεις όταν αντιμετωπίζεις έναν τεράστιο φάκελο φωτογραφιών είναι να ζουμάρεις στο 100% στην πρώτη κιόλας φωτογραφία για να ελέγξεις την τέλεια ευκρίνεια. Μην το κάνεις. Θα εξαντληθείς πριν καν περάσεις τις πρώτες εκατό εικόνες. Η πρώτη επιλογή πρέπει να είναι γρήγορη, αμείλικτη και εντελώς ενστικτώδης.

Άνοιξε τα αρχεία σου στο πρόγραμμα προβολής που χρησιμοποιείς, κάνε τα μικρογραφίες αρκετά μεγάλες και πέρασέ τα γρήγορα. Μην σταματάς πολύ. Αν μια φωτογραφία σε κάνει να σταματήσεις και να πεις «Ω, αυτό είναι ωραίο», βάλε της σημαία, βαθμολογία 1 αστέρι ή σύρε την σε φάκελο «Επιλεγμένα». Αν η αντίδρασή σου δεν είναι άμεσο ενδιαφέρον, παράβλεψέ την.

Κατά τη διάρκεια αυτής της πρώτης επιλογής, θέλεις επίσης να διαγράψεις επιθετικά τις απόλυτα άχρηστες φωτογραφίες. Τις εντελώς εκτός εστίασης, τις λήψεις όπου το θέμα σου είναι με κλειστά μάτια, τις δοκιμαστικές λήψεις του δαπέδου. Δεν χρειάζεται να τις διαγράψεις οριστικά από τον σκληρό σου δίσκο αν ανησυχείς, αλλά απόκρυψέ τες από την τρέχουσα προβολή σου ώστε να μην μπερδεύουν το μυαλό σου.

Βήμα 2: Ξεφεύγοντας από την Παγίδα του «Μήπως Κάτι Χρειαστεί»

Εντάξει, πέρασες την πρώτη επιλογή. Ξεκίνησες με οχτακόσιες φωτογραφίες και τώρα έχεις διακόσιες. Νιώθεις καλύτερα, αλλά διακόσιες είναι ακόμα πάρα πολλές για να επεξεργαστείς, να εκτυπώσεις ή να μοιραστείς. Τώρα πρέπει να ασχοληθούμε με τα διπλότυπα.

Όταν τραβάμε φωτογραφίες, τείνουμε να παίρνουμε τρεις, τέσσερις ή πέντε ασφαλείς λήψεις της ίδιας σκηνής. Ο φωτισμός είναι ίδιος, η σύνθεση σχεδόν ίδια, αλλά πατάμε το κλείστρο μερικές φορές παραπάνω για να είμαστε σίγουροι ότι το πετύχαμε. Για να επιλέξεις ανάμεσά τους, πρέπει να τα συγκρίνεις δίπλα-δίπλα. Κοίτα τα άκρα του κάδρου. Υπάρχει ένας ενοχλητικός κάδος σκουπιδιών που μπαίνει σχεδόν στην άκρη της δεύτερης φωτογραφίας, ενώ η τέταρτη είναι καθαρή; Πετά την δεύτερη.

Αν κοιτάς φωτογραφίες σε σειρά ενός ατόμου που περπατά ή κινείται, κοίτα τα άκρα του σώματός του. Υπάρχει ένας κλασικός κανόνας στη φωτογραφία δρόμου: γενικά θέλεις τα πόδια του θέματος να σχηματίζουν ένα σχήμα «V», που δείχνει το βήμα του. Αν έχεις πιάσει ένα καρέ όπου τα πόδια του διασταυρώνονται και φαίνεται αφύσικο, πέτα το. Διάλεξε την καλύτερη εκδοχή εκείνης της στιγμής και να είσαι αμείλικτος στο να αποκρύψεις τις υπόλοιπες.

Βήμα 3: Σκότωσε τα Αγαπημένα σου (Η Φάση της Συναισθηματικής Αποστασιοποίησης)

Εδώ είναι που η επιλογή γίνεται πραγματικά δύσκολη. Τώρα έχεις έναν φάκελο με περίπου εξήντα πραγματικά καλές φωτογραφίες. Αλλά για να φτάσεις σε μια πραγματικά δυνατή, επιμελημένη συλλογή, πρέπει να την μειώσεις σε δεκαπέντε ή είκοσι.

Για να το κάνεις αυτό, πρέπει να μάθεις να διαχωρίζεις την προσπάθεια της λήψης από το ίδιο το αποτέλεσμα της φωτογραφίας. Ας πούμε ότι περπάτησες τρία μίλια σε έναν ανηφορικό, λασπωμένο λόφο την αυγή για να πάρεις μια φωτογραφία τοπίου. Βράχηκες στη βροχή, τα παπούτσια σου καταστράφηκαν, αλλά τράβηξες τη φωτογραφία. Όταν τη βλέπεις στην οθόνη σου, νιώθεις μια βαθιά σύνδεση γιατί υπέφερες γι’ αυτήν.

Αλλά ρώτα τον εαυτό σου: αν έβρισκες αυτή τη φωτογραφία σε ένα τυχαίο περιοδικό χωρίς να ξέρεις την ιστορία πίσω από αυτήν, θα σε εντυπωσίαζε ακόμα; Ή ο φωτισμός είναι μάλλον επίπεδος; Αν η φωτογραφία έχει αξία μόνο λόγω της ανάμνησης της λήψης, κράτησέ την σε ένα προσωπικό άλμπουμ. Αλλά μην την βάλεις στην τελική επιμελημένη επιλογή σου. Πρέπει να κρίνεις την εικόνα στην οθόνη, όχι τη μνήμη στο μυαλό σου.

Βήμα 4: Ψάξε για τη Συνομιλία ανάμεσα στις Φωτογραφίες

Όταν φτάσεις στους τελικούς υποψήφιους, σταμάτα να τις βλέπεις ως μεμονωμένες απομονωμένες εικόνες και ξεκίνα να τις βλέπεις ως σειρά. Μιλάνε αυτές οι φωτογραφίες μεταξύ τους; Αφηγούνται μια ολοκληρωμένη ιστορία;

Αν έχεις πέντε υπέροχες ευρυγώνιες λήψεις μιας αστικής γραμμής ορίζοντα, πιθανότατα χρειάζεσαι μόνο μία ή δύο. Αυτό που μπορεί να χρειάζεσαι απεγνωσμένα είναι μια κοντινή λήψη λεπτομέρειας για να σπάσει τον ρυθμό. Μερικές φορές, μια τεχνικά ατελής φωτογραφία είναι το ακριβές «κολλητικό» που χρειάζεται για να ενώσει δύο άλλες φωτογραφίες σε μια ακολουθία. Σκέψου το ρυθμό. Αν φτιάχνεις ένα ζιν, ένα blog post ή ένα καρουζέλ φωτογραφιών, ανάμειξε τις ευρυγώνιες λήψεις, τα μεσαία πορτρέτα και τις μακρολεπτομέρειες για να κρατήσεις το ενδιαφέρον του θεατή.

Βήμα 5: Ξεκούρασέ το

Ποτέ, υπό καμία συνθήκη, μην ολοκληρώνεις μια τεράστια συνεδρία επεξεργασίας την ίδια μέρα που τράβηξες τις φωτογραφίες. Τα μάτια σου είναι κουρασμένα, ο εγκέφαλός σου εξαντλημένος και είσαι πολύ συναισθηματικά δεμένος με τη δουλειά.

Κλείσε το λάπτοπ. Δώσε του είκοσι τέσσερις ώρες. Όταν ανοίξεις τον φάκελο το επόμενο πρωί με φρέσκα μάτια και ένα φρέσκο φλιτζάνι καφέ, τα ελαττώματα στις «εντάξει» φωτογραφίες θα σου φανούν αμέσως, και η μαγεία των πραγματικά εξαιρετικών φωτογραφιών θα είναι αδιαμφισβήτητη. Οι τελικές αποφάσεις θα γίνουν μόνες τους.

Μια Σύντομη Σημείωση για την Πρόληψη της Μαζικής Εισαγωγής Φωτογραφιών

Ένας από τους καλύτερους τρόπους να κάνεις την επεξεργασία πιο εύκολη είναι απλώς να τραβάς λιγότερες φωτογραφίες. Αν δυσκολεύεσαι με χιλιάδες πανομοιότυπα ψηφιακά αρχεία, ίσως είναι καιρός να ανανεώσεις τη διαδικασία σου χρησιμοποιώντας εξοπλισμό που σε αναγκάζει να επιβραδύνεις φυσικά.

Η μετάβαση σε έναν παλαιότερο τρόπο λήψης αλλάζει εντελώς τη χημεία του εγκεφάλου σου στο πεδίο. Αντί να βάλεις την κάμερά σου σε συνεχή λειτουργία λήψης, πάρε έναν κλασικό φακό με χειροκίνητη εστίαση. Όταν πρέπει να ρυθμίσεις την εστίαση με το χέρι, πατάς το κλείστρο μόνο όταν η στιγμή είναι ακριβώς σωστή. Αν θέλεις να γίνεις ακόμα πιο σκόπιμος, πάρε μια κλασική SLR κάμερα και ένα ξεχωριστό φωτόμετρο. Όταν πρέπει να μετράς το φως χειροκίνητα και να προχωράς το φιλμ πριν από κάθε λήψη, κάνεις προεπιλογή στο μυαλό σου. Αρχίζεις να ρωτάς τον εαυτό σου «Αξίζει πραγματικά αυτή η λήψη;» πριν καν φέρεις το σκόπευτρο στο μάτι σου. Αυτό κάνει τη διαδικασία επεξεργασίας στο τέλος απίστευτα ήρεμη.

Η επιλογή από μια τεράστια παρτίδα φωτογραφιών δεν χρειάζεται να μοιάζει με τιμωρία. Είναι απλώς το τελικό βήμα της δημιουργικής διαδικασίας. Είναι εκεί που αφαιρείς όλο τον θόρυβο, τις χαμένες στιγμές και τα ελαφρώς θολά λάθη, αφήνοντας πίσω μόνο το καθαρό, εκλεπτυσμένο όραμα που ήθελες να αποτυπώσεις εξαρχής.