Je hebt het eindelijk gevonden. Je was aan het snuffelen op een rommelmarkt, of misschien online aan het zoeken, en je hebt een prachtige, zware, mechanische SLR uit de jaren 70 gescoord. De zoeker is helder, de mechanische sluiter klinkt als een droom, en je kunt niet wachten om je eerste rolletje film erin te laden. Maar dan draai je het kleine muntgleufdekseltje onderop los, kijk je in de lege kamer, en lees je het stickertje: Vereist één PX625 1.35V Mercury batterij.

Wacht, mercury? Ja, echt mercury. Als je nieuw bent met het fotograferen met vintage filmcamera’s, is dit een soort inwijdingsritueel. Veel van de meest legendarische analoge camera’s ooit gemaakt, zoals de Olympus OM-1, de Canon F-1, de Pentax Spotmatic en de Minolta SR-T serie, waren ontworpen rondom mercury knoopcelbatterijen om hun interne lichtmeters van stroom te voorzien.

Zoals je waarschijnlijk al vermoedde, kun je deze niet meer kopen. Ze werden in de jaren 90 wereldwijd verboden omdat het weggooien van kleine schijfjes giftige zware metalen op stortplaatsen een milieunachtmerrie was. Het was een enorme overwinning voor de planeet, maar het liet vintage camerafans met een erg vervelend probleem achter.

Waarom Je Niet Gewoon Een Alkalinebatterij Kunt Gebruiken

Als je naar de lokale apotheek rent, vind je gemakkelijk alkalinebatterijen die er identiek uitzien qua grootte en vorm als de oude PX625 mercurycellen. Ze worden meestal gelabeld als LR44, PX625A of EPX625G. Het is ontzettend verleidelijk om er gewoon eentje in te stoppen en klaar te zijn. De naald beweegt in de zoeker, dus het moet werken, toch?

Niet helemaal. Het probleem is de spanning en hoe de interne elektronica van de camera die begrijpt. De originele mercurybatterijen leveren precies 1,35 volt. Moderne alkalinebatterijen leveren 1,5 volt. Dat verschil klinkt misschien klein, maar een vintage camera-lichtmeter is in wezen gewoon een simpele rekenmachine. Hij neemt de spanning van de batterij, laat die door een fotosensitieve cel lopen, en vertelt je welke sluitertijd en diafragma je moet gebruiken. Als je de rekenmachine 1,5 volt geeft in plaats van 1,35 volt, raakt hij in de war. Hij denkt dat de scène veel helderder is dan hij werkelijk is, waardoor je je film ongeveer twee tot drie stops onderbelicht.

Om het nog erger te maken, hebben alkalinebatterijen geen stabiele ontladingscurve. Een mercurybatterij levert jarenlang een perfecte 1,35V en gaat dan ineens dood. Een alkalinebatterij begint op 1,5V en zakt naarmate hij leegloopt over een paar maanden langzaam naar 1,4V, dan 1,3V, dan 1,2V. Dit betekent dat de lichtmeter van je camera al op dag één fout zit, en de mate waarin hij fout zit verandert elke week. Dat is een recept voor verprutste foto’s.

Dus, wat kunnen we doen om deze prachtige oude camera’s veilig van stroom te voorzien? Gelukkig heeft de community een paar fantastische oplossingen gevonden.

De Makkelijkste Oplossing: WeinCell Zink-Lucht Batterijen

Als je een kant-en-klare vervanging wilt die geen moeite, nadenken of doe-het-zelf-vaardigheden vereist, wil je een WeinCell MRB625. Dit zijn speciaal gemaakte zink-lucht batterijen die ontworpen zijn voor vintage camera’s. Ze hebben precies de juiste fysieke vorm en, nog belangrijker, ze leveren precies 1,35 volt. Als je een WeinCell in een Canon FTb of een Rollei 35 stopt, zal de lichtmeter zich precies gedragen zoals in 1975.

Er is maar één nadeel. Zink-lucht batterijen hebben letterlijk lucht nodig om stroom te genereren. Ze komen met een klein plakstripje over de luchtgaatjes. Zodra je dat stripje eraf haalt, start een chemische reactie en komt de batterij tot leven. Maar als hij eenmaal gestart is, kun je hem niet meer stoppen. Zelfs als je de camera uitzet en in een lade legt, is de batterij na ongeveer drie tot vier maanden helemaal leeg. Ze zijn geweldig als je op reis gaat en veel wilt fotograferen in een paar weken, maar ze zijn duur om steeds te vervangen als je de camera maar af en toe gebruikt.

De Doe-Het-Zelf Oplossing: Hoortoestelbatterijen en O-Ringen

Als een WeinCell goed klinkt maar je de prijs te hoog vindt, kun je er zelf een maken. WeinCells zijn in feite gewoon herverpakte hoortoestelbatterijen. Als je naar de winkel gaat en zoekt naar hoortoestelbatterijen maat 675 (ook wel PR44 genoemd), zul je zien dat dit ook zink-lucht batterijen zijn en ze leveren tussen 1,4V en 1,35V, wat dichtbij genoeg is om je film er fantastisch uit te laten zien.

Het enige probleem is de fysieke maat. Een 675 batterij is veel smaller dan een PX625, dus die zal rinkelen in het batterijvak van je camera en het contact verliezen. Om dit op te lossen, ga je naar een bouwmarkt en koop je een #9 rubberen loodgieters O-ring. Schuif de O-ring om de rand van de hoortoestelbatterij en ineens is hij precies even groot als de oude mercurycel. Een pakje hoortoestelbatterijen kost bijna niets, dus ze elke drie maanden weggooien doet veel minder pijn.

De Permanente Oplossing: De MR-9 Adapter

Dit is eerlijk gezegd mijn persoonlijke favoriete methode, en degene die ik zelf gebruik in mijn vintage SLR-body’s. Je kunt een klein, precisie-gefreesd messing adaptertje kopen dat een MR-9 adapter heet. Het is perfect gevormd als een PX625 batterij, en je stopt er een veel kleinere, moderne zilveroxidebatterij in.

De magie zit in de messing behuizing. Een echte MR-9 adapter heeft een microscopisch spanningsverlagend diode ingebouwd in het metaal. Hij neemt een moderne 1,55V zilveroxidebatterij (specifiek maat 386 of SR43W) en verlaagt de spanning direct naar een perfecte, constante 1,35V. Zilveroxidebatterijen zijn geweldig omdat ze, net als de verboden mercurycellen, hun spanning jarenlang perfect constant houden en dan ineens doodgaan. Je koopt de adapter één keer, en stopt er daarna om de paar jaar goedkope zilveroxidebatterijen in. Het is absoluut briljant.

Wanneer Je De Batterij Helemaal Kunt Negeren

Ik voel me verplicht om de olifant in de kamer te benoemen: soms is de batterij helemaal niet het probleem. De lichtmeters in deze oude camera’s gebruiken CdS (cadmiumsulfide) fotoweerstandcellen. Over veertig of vijftig jaar degraderen deze cellen natuurlijk. Je kunt uren besteden aan het perfect aanpassen van een batterij naar 1,35 volt, om dan te ontdekken dat de naald in je zoeker toch dood is, of door ouderdom gewoon enorm onnauwkeurig.

Als je interne meter kapot is, raak dan niet in paniek. Deze camera’s zijn volledig mechanisch. De sluiter en het diafragma hebben geen batterij nodig, ze werken op veren en tandwielen. Je kunt prima zonder batterij fotograferen door de Sunny 16-regel te gebruiken, een lichtmeter-app op je telefoon te proberen, of een speciale externe lichtmeter te pakken. Sterker nog, lichtmeters die je op de flitsschoen monteert zijn de laatste tijd enorm populair geworden. Ze schuiven zo op de flitsbevestiging van je camera, wegen bijna niets, en zijn vaak nauwkeuriger dan de technologie uit de jaren 70 die in de camera zelf zat.

Laten we eerlijk zijn, je moet een verboden batterij je plezier in een prachtige mechanische camera niet laten verpesten. Of je nu kiest voor de hoortoestel-hack, investeert in een spanningsverlagende adapter, of de interne meter gewoon helemaal negeert, het weer tot leven brengen van deze zware metalen legendes is het kleine gedoe meer dan waard.

Als je de interne meter hebt opgegeven en voor een handmatige lichtmeter wilt gaan, of als je gewoon op zoek bent naar je volgende volledig mechanische vintage pareltje om deze trucs op uit te proberen, bekijk dan onze actuele voorraad. Je kunt door onze geweldige selectie vintage lichtmeters bladeren, of een fantastische volledig mechanische SLR camera vinden die klaar is om vandaag nog geladen en gebruikt te worden. Blijf fotograferen, en laat 1,5 volt je dag niet verpesten!