Laten we even eerlijk zijn. Een grote camera die recht op je gezicht gericht is, is van nature een vreemde, onnatuurlijke ervaring. Voor de meeste mensen die geen professionele modellen of acteurs zijn, vergeten ze op het moment dat er een lens op hen gericht wordt ineens hoe ze moeten staan, waar ze hun handen moeten plaatsen en hoe ze een normale menselijke gezichtsuitdrukking moeten maken. We hebben allemaal die paniekerige, bevroren glimlach gezien. Als fotografen is het zo ontzettend makkelijk om verstrikt te raken in onze diafragmaringen en belichtingsmeters, en helemaal te vergeten dat onze vriend aan de andere kant van de lens van binnen schreeuwt.

Ik geloof er sterk in dat het minstens tachtig procent van het werk is om je onderwerp zich comfortabel te laten voelen bij het maken van portretten. Als ze zich ongemakkelijk voelen, zullen ze er ook ongemakkelijk uitzien. Geen perfecte gouden uurlichting, dure filmrol of ongelooflijk scherpe vintage lens zal een stijve, angstige houding oplossen. Ik worstelde hier vroeger veel mee toen ik net begon met het maken van portretten van mijn vrienden. Ik zei dan gewoon: "doe maar natuurlijk," wat eerlijk gezegd de slechtste aanwijzing is die je iemand kunt geven.

In de loop der jaren heb ik geleerd dat het mijn taak als fotograaf is om hen uit die zenuwen te begeleiden. Je moet de mentale last van hun schouders nemen. Hier is precies hoe ik mensen aanstuur die zich meestal super ongemakkelijk voelen voor een camera, zonder dat de hele ervaring voelt als een pijnlijke tandartsbezoek.

Begin Zonder de Camera in je Hand

De grootste fout die je kunt maken is meteen naar je onderwerp lopen, de camera direct voor je oog brengen en meteen magie verwachten. Dat creëert meteen een vreemde machtsverhouding waarbij jij de waarnemer bent en zij een proefmonster onder een microscoop. Voordat je ook maar één foto maakt, hang gewoon even rond.

Ik vind het fijn om eerst samen een kop koffie te drinken of gewoon tien minuten rond te lopen op de locatie. Praat over hun week, lach om een film die jullie beiden hebben gezien, of klaag gewoon over het weer. Laat ze jou eerst als een gewoon mens zien. Ik laat mijn camera dan bewust aan mijn camerariem hangen of op tafel liggen terwijl we praten. Tegen de tijd dat ik de camera daadwerkelijk ophef om een foto te maken, is het ijs volledig gebroken. De sfeer is dan meer een gesprek dan een optreden.

Stop met Mensen Vragen te Lachen

Iemand die al nerveus is vragen om te lachen levert bijna altijd een neppe, geforceerde grijns op. Het spant de spieren rond de mond aan, maar de ogen blijven doods en wijd open kijken.

In plaats van om een glimlach te vragen, is het je doel om een echte reactie op een natuurlijke manier uit te lokken. Als ik wil dat iemand echt lacht, zeg ik soms iets totaal absurds of vertel ik een verschrikkelijke, droge vadergrap. Soms vraag ik ze gewoon om hun meest serieuze, intens sombere modeblik te geven. Meestal proberen ze dat, voelen zich compleet belachelijk met zo’n strenge blik, en breken dan meteen uit in een oprechte, ontspannen lach. Dat exacte moment van het doorbreken van het personage is wanneer je afdrukt. Daar gebeuren alle echte, mooie micro-expressies.

Los het Ouderwetse Handenprobleem op

Serieus, handen zijn de nummer één oorzaak van ongemakkelijkheid bij portretten. Als we op de bus wachten hangen onze armen prima, maar zodra er een camera tevoorschijn komt, worden handen ineens onhandige, vreemde aanhangsels waar niemand iets mee weet. Geef hun handen een taak. Dit is de oudste truc in het fotografieboek, maar het werkt elke keer. Hier zijn een paar makkelijke manieren om handen een doel te geven:

• Vraag ze een voorwerp vast te houden, zoals een koffiekopje, een zonnebril of een boek.
• Laat ze iets met kleding doen, zoals zachtjes hun kraag rechtzetten, hun jas vasthouden of op hun horloge kijken.
• Zeg dat ze één hand in hun zak moeten doen, maar zorg er nonchalant voor dat hun duim buiten de zak blijft zodat het niet lijkt alsof ze een hand missen.
• Vraag ze langzaam met een hand door hun haar te gaan of de riem van hun tas vast te houden.

Als hun handen een fysieke taak hebben, stopt hun brein helemaal met panikeren over die handen en ontspant de houding van hun bovenlichaam vanzelf.

Geef Scenario’s en Bewegingen aan, Geen Specifieke Poses

Als je te veel aanwijzingen geeft zoals: "Beweeg je kin een fractie omhoog, verplaats je gewicht en kantel je lichaam iets naar rechts," verliest je onderwerp alle natuurlijke gratie. Ze veranderen in een robot die computercode probeert uit te voeren. Richt je liever op algemene beweging.

Vraag ze langzaam naar je toe te lopen alsof ze stiekem een saaie party willen verlaten. Zeg dat ze zich moeten omdraaien, diep moeten ademhalen en bij het uitademen over hun schouder naar je moeten kijken. Laat ze ronddraaien en hun schouders laten zakken. Beweging dwingt het lichaam te resetten en doorbreekt de stijfheid. Zelfs als de uiteindelijke foto een statisch portret moet zijn, geeft bewegen vlak voordat ze stil blijven staan een houding die dynamisch en geaard is in plaats van stijf en geforceerd.

Praat Continu Tijdens het Fotograferen

Volledige stilte is beangstigend voor een portretpersoon. Als je twintig seconden lang alleen maar door de zoeker naar ze staart terwijl je aan je sluitertijd draait, zal hun innerlijke monoloog schreeuwen hoe verschrikkelijk ze eruit moeten zien.

Je moet hardop zeggen wat er gebeurt. Geef ze voortdurend positieve bevestiging. Zeg dingen als: "Ja, dat is precies goed," of "Houd die pose vast, het licht staat geweldig op je." Als je een extra seconde nodig hebt om een belichtingsinstelling te veranderen, zeg dat dan gewoon. "Blijf ontspannen, ik sluit mijn lens even snel wat af. Oké, perfect, ziet er goed uit." Wees hun aanmoediger. Als ze denken dat ze de shoot helemaal rocken, zullen ze zichzelf vanzelf veel zelfverzekerder houden.

De Camera Die Je Kiest Verandert de Sfeer

Geloof het of niet, de apparatuur die je gebruikt beïnvloedt echt hoe geïntimideerd je onderwerp zich voelt. Een enorme moderne digitale camera met een gigantische zoomlens ziet er zwaar en professioneel uit, maar kan mensen het gevoel geven dat ze zwaar worden bekeken. Dit is een van de redenen waarom ik het geweldig vind om portretten te maken met vintage apparatuur.

Oudere camera’s zijn fantastische gespreksstarters. Als ik een oude twin-lens reflex camera tevoorschijn haal, is het onderwerp meestal oprecht gefascineerd. Omdat ik naar beneden kijk in een zoeker op taillehoogte in plaats van een groot stuk glas recht in hun ogen te richten, is de barrière tussen ons helemaal weg. Ik kan oogcontact met ze houden over de camera heen terwijl we praten.

Zelfs een kleine vintage rangefinder of compacte camera voelt veel minder bedreigend. Het voelt meer als een vriend die casual snapshots maakt tijdens een weekendtrip. Hoe relaxter je setup aanvoelt, hoe relaxter je onderwerp zal zijn.

Afsluiting en Uitrustingscheck

Aan het eind van de dag, wees gewoon een beetje mild voor je onderwerpen. Erken de vreemdheid openlijk. Laat ze weten dat het heel normaal is als ze zich de eerste vijf minuten ongemakkelijk voelen. Het benoemen van de olifant in de kamer haalt de druk eraf.

Als je je persoonlijke portsessies vanaf het begin veel minder intimiderend wilt maken, overweeg dan om je enorme telelensset te vervangen door iets eleganters en vriendelijkers. Een simpele prime lens maakt je uitrusting veel kleiner en minder agressief, waardoor je fysiek dichterbij moet komen en directer contact maakt met degene die je fotografeert. Je kunt ook overwegen je uitrusting te stylen zodat het meer lijkt op een leuk persoonlijk accessoire dan op enge professionele apparatuur. Als je je kit wilt veranderen, bekijk dan de handmatige focus 50mm lenzen die we op voorraad hebben, of kijk eens naar onze comfortabele camerariemen om je gear toegankelijk en makkelijk draagbaar te houden. Het technische intimidatieaspect wegnemen is echt de beste manier om de echte persoonlijkheid van je onderwerp te laten stralen.