Ik zal nooit het gevoel vergeten van thuiskomen na een vierdaagse backpacktocht in het Olympic Peninsula, mijn cameratas op de vloer van de woonkamer gooien en staren naar een stapel van zes identieke rollen Portra 400. Ik had geen idee welke rollen leeg waren, welke volledig belicht, of welke de cruciale lichtlekken hadden waar ik op testte. Nog erger, ik had op de een of andere manier vuil in een van de plastic cassette gekregen. Het was een chaotische puinhoop, en ik betaalde uiteindelijk om een volledig lege filmrol te laten ontwikkelen.

Backpacken met een analoge camera is ongelooflijk bevredigend, maar het brengt een heel nieuw niveau van logistieke stress met zich mee. Je bent moe, je bent zweterig, je hebt te maken met regen, en je rugzak zit vol met slaapzakken en campingkooktoestellen. Midden in een uitputtende wandeling is het laatste wat je wilt doen een ingewikkelde spreadsheet maken om je belichtingen bij te houden.

De afgelopen jaren heb ik een heel eenvoudig, foolproof systeem ontwikkeld om mijn film onderweg te labelen en te organiseren. Het weegt bijna niets extra, kost slechts enkele seconden terwijl je op een boomstam zit uit te hijgen, en garandeert dat je precies weet wat je aan je lab moet vertellen als je weer in de bewoonde wereld bent.

Stap één: De Voorbereidende Opruiming

Het organisatieproces begint eigenlijk al voordat je bij het startpunt van de trail bent. Als je film koopt in die kleine kartonnen doosjes, laat ze dan thuis. Karton is nutteloos in de natuur. Het neemt ruimte in, wordt pap zodra het vochtig wordt, en voegt onnodig gewicht toe (elk onsje telt als je het een berg op moet dragen, toch?).

Haal al je 35mm rollen uit het karton, maar bewaar ze absoluut in hun kleine zwarte of doorzichtige plastic cassette. Die plastic bakjes zijn je eerste verdedigingslinie tegen stof op de trail, omgevallen waterflessen en ochtenddauw. Als je 120 middenformaat schiet, heb je natuurlijk geen plastic cassette, dus wil je de folieverpakkingen dicht houden tot het moment dat je de camera gaat laden.

Het Twee-Tas Systeem

Als je film eenmaal is gestript tot de plastic cassette of folie, heb je een manier nodig om het in je rugzak op te bergen. Gooi geen losse rollen in het hoofdvak van je rugzak. Ze zullen rammelen, geplet worden of verdwijnen in de bodem van je tas.

Ik gebruik een heel simpel Twee-Tas Systeem. Koop twee hoogwaardige, vriezerbestendige Ziploc zakken. Standaard boterhamzakjes zijn te dun en scheuren door je kampeeruitrusting. Pak een permanente marker en schrijf "FRESH" op de ene zak en "SHOT" op de andere.

Al je onbelichte film begint de trip in de FRESH zak. Zodra een rol uit je camera komt, gaat die direct in de SHOT zak. Deze fysieke scheiding is het beste cadeau dat je je toekomstige zelf kunt geven. Zelfs als je de rest van je labelproces verpest, zul je in ieder geval nooit per ongeluk een al belichte rol laden en je hele trip dubbel belichten.

Pro tip: gooi een paar kleine silica gel zakjes (de zakjes die in schoenendozen of beef jerky zitten) in beide Ziploc zakken. Tent en rugzak worden erg vochtig, en silica zakjes absorberen de omgevingsvochtigheid voordat het je filmemulsies kan vervormen.

De Tape en Sharpie Methode

Hier begint het echte labelen. Schrijf niet direct op je 35mm metalen filmcassettes als je het kunt vermijden. De inkt wrijft gemakkelijk van het metaal af, en sommige labs gebruiken machines die vastlopen door dikke Sharpie strepen. Bovendien zie je de metalen cassette toch niet als die in de plastic cassette zit.

Wikkel in plaats daarvan een klein strookje lichtgekleurde masking tape of witte elektrische tape om de buitenkant van elke plastic cassette. Als je 120 schiet, kun je de tape direct op de papieren achterkant plakken nadat je de rol hebt gelikt en verzegeld (of gebruik de sticker).

Als je een rol af hebt, haal je die uit de camera, stop je hem in de cassette en pak je meteen je Sharpie. Houd het label kort en bondig. Ik schrijf meestal gewoon een volgnummer en een korte locatie-aanduiding. Het ziet er ongeveer zo uit:

• Rol 1: PCT Dag 1 / Zonnig
• Rol 2: HP5 @ 800 / Kampvuur
• Rol 3: Alpenmeer / PUSH +1

Je rollen chronologisch nummeren is enorm handig als je je scans terugkrijgt. Je kunt je digitale bestanden precies in de volgorde van je hike organiseren, waardoor je een echt verhaal vertelt van het startpunt tot de top en weer terug.

Het Beheren van de Halverwege-Rol Wissel

Soms ben je halverwege een rol ISO 100 daglichtfilm en komt er plotseling slecht weer opzetten. De lucht wordt donker, het begint te motregenen, en je moet echt overstappen op een ISO 400 of 800 film. Halverwege belichte rollen wisselen is eng de eerste paar keer dat je het in het bos doet, maar het is een geweldige vaardigheid om te hebben.

Als je een 35mm rol vroegtijdig moet terugspoelen, luister dan goed naar je camera tijdens het terugspoelen. Zodra je hoort dat de filmleider van de opnametrommel glijdt, stop je met terugspoelen. Zo blijft de leider uit de cassette steken, wat het later makkelijk maakt om opnieuw te laden. Als je die half belichte rol terug in de plastic cassette stopt, schrijf dan met je Sharpie op de tape: SHOT TO FRAME 16.

Als de zon de volgende dag weer schijnt, kun je die rol weer in je camera doen. Laat de lensdop erop, zet je diafragma op het kleinste gaatje, stel de sluitertijd in op de snelste stand en schiet in het donker tot je bij frame 17 bent. Klaar—geen verspilde film.

Veldnotities Maken

Ik ken mensen die proberen elke belichting te documenteren met diafragma- en sluitertijdgegevens. Als dat jouw ding is, ga je gang. Maar als ik tien mijl per dag wandel met een zware rugzak, heb ik gewoon niet de energie om 36 regels data per rol op te schrijven.

In plaats daarvan draag ik een klein zaknotitieboekje in mijn heupband. Ik schrijf alleen aantekeningen op voor lastige lichtomstandigheden of specifieke ontwikkelingen die ik aan het lab moet doorgeven. Als ik een zwart-wit filmrol twee stops push omdat het donker werd onder het bladerdak, schrijf ik dat in het notitieboekje naast het rolnummer. Als de trip voorbij is, geef ik de notitiepagina direct aan mijn labtechnicus samen met de ziplock zak.

De Juiste Uitrusting voor de Trail

Natuurlijk maakt een goed systematische aanpak alleen uit als je ook echt plezier hebt in het fotograferen met de camera die je meeneemt. Een enorme, zware professionele camera een berg op slepen wordt snel vermoeiend. Als je nek al pijn doet na drie mijl, laat je de camera gewoon in je tas zitten.

Voor backpacken raad ik sterk aan een lichte camera te kiezen die niet als een blok om je nek hangt. Een kwalitatieve compacte camera of een lichte 90s SLR met een pancake lens kan je kilo’s gewicht besparen en toch prachtige beelden leveren. Je vindt ook ongelooflijk duurzame, reisvriendelijke opties door te kijken naar een point and shoot camera. En wat je ook besluit mee te nemen, vertrouw niet op een dun, krassend standaardriempje dat dagenlang in je schouders snijdt. Trakteer jezelf op een comfortabele, brede camerariem zodat je de hele dag kunt wandelen zonder er last van te hebben.

Tot Slot

Backpacken en filmfotografie zijn een perfecte combinatie. Er is iets diep bevredigends aan het meenemen van een mechanische camera de wildernis in en zorgvuldig je shots samenstellen terwijl je losgekoppeld bent van de digitale wereld. Je moet jezelf alleen goed voorbereiden. Laat het karton thuis, gebruik het twee-tas Ziploc systeem, neem een Sharpie mee en plak die cassette dicht. Zodra je systeem vanzelf gaat, stop je met zorgen maken over je film en begin je te genieten van het adembenemende uitzicht om je heen.