Θυμάμαι ακόμα την πρώτη φορά που τράβηξα ένα κομμάτι instant φιλμ. Ήμουν σε ένα πάρτι γενεθλίων φίλου, και κάποιος μου έδωσε αυτή την απίστευτα ογκώδη, ρετρό Polaroid 600. Σύνθεσα ένα κάδρο με όλους να κάνουν αστεία, πάτησα το βαρύ κουμπί κλείστρου από καουτσούκ και άκουσα τον δυνατό μηχανικό θόρυβο καθώς η κάμερα έβγαζε επιθετικά...

Αν περνάτε χρόνο περιηγούμενοι στο Instagram ή το TikTok αυτές τις μέρες, πιθανότατα έχετε παρατηρήσει μια τεράστια οπτική αλλαγή. Οι υπερ-καθαρές, τέλεια ισορροπημένες, έντονα επεξεργασμένες φωτογραφίες των τέλη της δεκαετίας του 2010 εξαφανίζονται. Αντίθετα, τα feed μας ξαφνικά γεμίζουν με θολές, φωτισμένες με φλας, έντονα νοσταλγικές φωτογραφίες που μοιάζουν σαν να έχουν τραβηχτεί απευθείας...

Όταν ξεκίνησα τη φωτογραφία με φιλμ, ήμουν εντελώς εμμονικός με το χρώμα. Δώστε μου όλα τα ζεστά ηλιοβασιλέματα Kodak Gold και εκείνα τα ατμοσφαιρικά πράσινα Portra. Το ασπρόμαυρο μου φαινόταν λίγο τρομακτικό στην αρχή. Έμοιαζε ίσως λίγο πολύ «καλλιτεχνικό» ή παλιομοδίτικο για τις καθημερινές σκηνές δρόμου και τα πορτρέτα που ήθελα να φωτογραφίσω. Αλλά...

Υπάρχει κάτι απίστευτα ξεχωριστό στο να φωτογραφίζεις πορτρέτα με ένα κομμάτι μέταλλο και γυαλί που είναι διπλάσιο σε ηλικία από εσένα. Οι σύγχρονοι φακοί είναι καταπληκτικοί, μην με παρεξηγήσεις. Αν θέλεις απόλυτη ευκρίνεια από άκρη σε άκρη και αυτόματη εστίαση που παρακολουθεί μια κόρη που κινείται με πενήντα μίλια την ώρα, το σύγχρονο γυαλί...

Θυμάμαι ακόμα το πρώτο μου μεγάλο ταξίδι με σακίδιο στην νότια Ευρώπη πριν από μερικά χρόνια. Σκεφτόμουν ότι θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα να πάρω μαζί μου μια τεράστια μεσαίου φορμά φωτογραφική μηχανή, μια βαριά 35mm SLR, τρεις εναλλάξιους φακούς και ένα πακέτο φιλμ. Είχα οράματα να στήνω τρίποδο σε λιθόστρωτους δρόμους την αυγή...