Nie wiem jak Ty, ale ja prawdopodobnie wydałem za dużo pieniędzy na presety emulujące film przez te lata. Wszyscy znamy ten schemat: widzisz pięknie nastrojową, nostalgiczną reklamę pakietu presetów, wydajesz na niego czterdzieści dolarów, nakładasz go na jeden ze swoich cyfrowych plików RAW i od razu robisz minę, bo Twoje zdjęcie nagle wygląda jak mocno przefiltrowany Instagramowy filtr z 2013 roku.

Oto prawda o „filmowym wyglądzie”, o której firmy sprzedające presety zwykle nie mówią: to, co uważamy za filmowy wygląd, nie istnieje w próżni. Twoje skany filmów to w końcu tylko cyfrowe pliki interpretowane przez konkretny skaner w laboratorium — zazwyczaj Fuji Frontier lub Noritsu. W zależności od tego, jak technik ustawi punkt czerni, balans bieli i krzywą kontrastu, Twój film Portra 400 może wyglądać zupełnie inaczej niż mój. Dlatego uniwersalne presety nigdy do końca nie działają na Twoich zdjęciach.

Kilka lat temu zacząłem robić coś znacznie przyjemniejszego i dużo skuteczniejszego. Przestałem kupować uniwersalne presety i zacząłem tworzyć własne symulacje filmowe w Adobe Lightroom, odwołując się do moich rzeczywistych fizycznych skanów. Proces jest prosty, niezwykle satysfakcjonujący i nauczy Cię więcej o korekcji kolorów niż sto tutoriali na YouTube. Oto dokładnie, jak to robię.

Krok 1: Ustawienie kontrolne

Aby zrobić to dobrze, potrzebujesz testu kontrolnego. Nie możesz dopasować cyfrowego pliku RAW zrobionego w południe w jasnym słońcu do skanu filmu wykonanego o zmierzchu — światło zbyt mocno wpłynie na kolory. Musisz sfotografować dokładnie tę samą scenę, o tej samej porze, obydwoma aparatami.

Weź swój ulubiony aparat na film, załaduj go filmem, który chcesz emulować (powiedzmy Kodak Gold 200 dla ciepłych, codziennych klimatów), i zabierz swój aparat cyfrowy. Staraj się użyć podobnej ogniskowej w obu. Znajdź scenę o przyzwoitym zakresie tonalnym — może portret przyjaciela w wyraźnych podstawowych kolorach (czerwona koszula lub niebieskie dżinsy) w cieniu. Zrób zdjęcie na filmie, dokładnie mierząc ekspozycję, a następnie natychmiast zrób dokładnie to samo zdjęcie aparatem cyfrowym w formacie RAW. Wyślij film do swojego ulubionego laboratorium.

Krok 2: Widok referencyjny

Gdy otrzymasz skany z laboratorium, zaimportuj zarówno wysokorozdzielczy skan filmu, jak i cyfrowy plik RAW do Lightroom. Wybierz oba zdjęcia w bibliotece i naciśnij Shift+R. Otworzy się Widok Referencyjny.

Ekran podzieli się na pół. Umieść skan filmu po lewej (referencja), a plik cyfrowy po prawej (aktywna edycja). Ten widok obok siebie to sekret. Nie zgadujesz już, jak wygląda film; masz go dosłownie obok cyfrowego pliku, wyzywając Cię do dopasowania.

Krok 3: Ustawienie podstawowej ekspozycji i balansu bieli

Zanim dotkniesz kolorów, dopasuj oświetlenie. Czujniki cyfrowe rejestrują ogromny zakres tonalny, który na pierwszy rzut oka wygląda bardzo płasko i klinicznie. Film zwykle ma naturalnie więcej kontrastu w średnich tonach, jednocześnie kompresując skrajności. Najpierw mniej więcej dopasuj suwaki ekspozycji. Zwróć szczególną uwagę na balans bieli. Jeśli Twój skan filmu jest lekko ciepły i magentowy, przesuwaj suwaki Temperatura i Tint w pliku cyfrowym, aż ogólne neutralne tony się zgrają. Nie martw się jeszcze zieleniami i czerwieniami; skup się na szarościach, bielach i czerniach.

Krok 4: Magia w krzywych tonalnych

Jeśli istnieje święty graal filmowego wyglądu, to jest nim panel Krzywe Tonalne. Film nie ma prawdziwej, czystej czerni ani prawdziwej, czystej bieli. Cienie trochę zanikają, a światła łagodnie się załamują, zamiast gwałtownie przerywać.

Aby to odwzorować, chcesz stworzyć krzywą w kształcie litery S, ale z obciętymi końcami. Chwyć punkt w lewym dolnym rogu krzywej (absolutna czerń) i lekko przeciągnij go pionowo w górę. Zobaczysz, jak cienie w pliku cyfrowym rozjaśniają się i zamieniają w mlecznobury, wyblakły odcień, który film naturalnie daje. Następnie chwyć punkt w prawym górnym rogu (absolutna biel) i lekko pociągnij go w dół, aby złagodzić intensywne cyfrowe światła.

Teraz przejdź do poszczególnych kanałów: czerwonego, zielonego i niebieskiego. Filmy mają charakterystyczne przesunięcia kolorów w cieniach. Na przykład filmy Kodak często mają lekko niebieskie lub zielone cienie i ciepłe, żółte światła. Aby to odwzorować na krzywej niebieskiej, podnieś punkt w lewym dolnym rogu (dodając niebieski do cieni) i opuść punkt w prawym górnym rogu (dodając żółty do świateł). Delikatnie dostosuj te ustawienia, aż profil kontrastu w pliku cyfrowym będzie odpowiedni.

Krok 5: Doprecyzowanie za pomocą HSL i kalibracji

Teraz przechodzimy do precyzyjnej korekcji kolorów. Przewiń do panelu HSL/Kolor. Spójrz na zielenie w swoim skanie filmu. Cyfrowe zielenie są zwykle bardzo nasycone i wyglądają niemal neonowo lub plastikowo. Zieleń filmowa jest zwykle przesunięta w stronę żółtego i mniej nasycona. Przesuń suwak Odcień Zielonego w lewo (w stronę żółtego), a następnie zmniejsz nasycenie.

Niebo na filmach też wygląda inaczej. W zależności od skanera, niebieskie odcienie często zbliżają się bardziej do turkusu lub cyjanu niż do głębokiego, królewskiego niebieskiego cyfrowego. Przesuń suwak Odcień Niebieskiego w lewo w stronę cyjanu i dostosuj luminancję, aby niebo było gęste, ale nie sztucznie jaskrawe. Eksperymentuj z suwakami Pomarańczowego i Czerwonego, aby dopasować odcienie skóry modela.

Pro tip: Przejdź do panelu Kalibracja na samym dole Lightroom. Podniesienie nasycenia Niebieskiego Podstawowego i lekkie przesunięcie jego odcienia w prawo to znany trik na oddzielenie ciepłych tonów skóry od chłodnych tłach, naśladując zachowanie tradycyjnego filmu kolorowego negatywowego.

Krok 6: Zmiękczanie i halacja

Na tym etapie kolory powinny być praktycznie identyczne. Ale Twój plik cyfrowy nadal będzie wydawał się „nie taki”, bo nowoczesne obiektywy cyfrowe są po prostu zbyt ostre i perfekcyjne. Film ma ziarno, teksturę i lekkie zmiękczenie.

Przejdź do panelu Efekty. Dodaj ziarno. Dobrym punktem wyjścia dla wyglądu filmu ISO 400 jest ilość ziarna 30, rozmiar 40 i szorstkość około 50. Chcesz, żeby było widoczne, ale nie przytłaczające. Wróć też do panelu Obecność i obniż suwaki Tekstury i Klarowności o około -5 lub -10. To łagodzi ostry, kliniczny charakter pliku cyfrowego, symulując naturalne rozmycie światła i miękkość analogowej emulsji.

Krok 7: Zapisz swoją pracę

Kiedy usiądziesz i przełączysz edycję włącz/wyłącz, powinna wyglądać niemal identycznie jak Twój skan filmu. Teraz przejdź do panelu Presety, kliknij ikonę plusa i zapisz to. Nazwij preset na przykład „My Noritsu Portra 400”, aby dokładnie wiedzieć, na jakim skanerze i filmie był wzorowany. Najlepsze jest to, że ponieważ stworzyłeś go samodzielnie od podstaw, naprawdę rozumiesz, jak suwaki ze sobą współgrają, co znacznie ułatwia dostosowywanie go do przyszłych sesji w różnych warunkach oświetleniowych.

Jeśli kochasz to hybrydowe podejście do fotografii — fotografowanie cyfrowe, ale z analogową duszą — możesz sprawić, że Twoje presety będą działać jeszcze lepiej, zmieniając sprzęt. Adaptacja vintage’owych obiektywów do aparatów cyfrowych to mój ulubiony sposób na oszustwo. Stary obiektyw 50mm otwarty na pełną przysłonę naturalnie tworzy niskokontrastową halację i miękkie rozmycie, które zwykle musimy udawać w Lightroom. Wykonuje połowę pracy, zanim światło w ogóle trafi na matrycę. Niezależnie od tego, czy chcesz zaadaptować piękne manualne obiektywy, czy chcesz ulepszyć swój codzienny zestaw jednym z wielu zdolnych bezlusterkowców, Old Cams by Jens ma mnóstwo sprzętu, który pozwoli Ci idealnie wyważyć Twój hybrydowy zestaw.

Tworzenie własnych presetów to nie tylko oszczędność pieniędzy; to przejęcie kontroli nad ostatecznym obrazem. Miej cierpliwość, miej pod ręką swoje skany filmów jako odniesienia i poświęć czas na naprawdę dogłębną naukę kolorów. Powodzenia w korekcji!